رسیدن به جایی در این دنیا

همه ما این دغدغه را داریم که در زندگی به جایی برسیم. و یا اینکه خودمان چیزی بشویم. ولی در هر صورت به سوی جایی یا چیزی در حرکت هستیم، ممکن است این حرکت عالمانه و از روی آگاهی باشد و یا ممکن است جبری و یا از سر نا آگاهی باشد. در هر صورت به سویی در حرکت هستیم. اما تمامی این مقاصد در چند چیز مشترک هستند

و آن این است که تمامی این اهداف یک احتمال هستند. احتمالی که ممکن است زیاد و یا ممکن است کم باشد، ممکن است برسد و یا ممکن است نرسد. و دومین نقطه مشترک این اهداف و مقاصد در این است که همگی نا پایدار و گذرا هستند، به فرض هم که به هدف یا اهدافت برسی، همیشه بعدی در کار است. اما ما یک قطعیتی داریم که هیچ راه فراری از آن نیست! آن حقیقت، مرگ است. آری مرگ. اگر انسانی برای مرگ و بعد از مرگ خود چاره ای اندیشیده باشد مطمئنا کار پر سود و فایده ای کرده است زیرا که قطعا به آنچه برایش آمادگی جسته خواهد رسید و هیچ احتمال خلافی در کار نیست. پس رسیدن به چیزی در این دنیا یا نمیشود و یا اگر هم بشود، نا پایدار و گذراست. زیرا چیزی به نام مرگ تمامی افراد را در یک چیز مساوی میکند البته در نداشتنش و آن دنیاست! اما آنچه متمایز میکند افراد را آن هم در بعد از دنیا، ایمان است و عملی که

بایستی صالح باشد. حال این عمل، خوردن یک لیوان آب باشد و یا ساختن یک مدرسه و یا بیمارستان و یا بالاتر از آن ساخت یک کشور باشد، در هر صورت بایستی صالح باشد و الا در همان دنیایی که از همه گرفته میشود باقی خواهد ماند و یا بهتر است بگوییم نیست میشود. فکری باید کرد‌ برای ابدیتی که هیچ گریزی از آن نیست.