خاطرات سربازی قسمت ۱۰۷ بهترین نمازها

در آنجا که بودیم شاید بتوان گفت بهترین و با حال ترین

نمازها را ما در آنجا خواندیم. آنچنان با حال و لذت بخش

که تا به آن روز و تا به الان اینگونه نمازی نداشتیم. به این

جهت که در آنجا نمازمان به نوعی پر کردن خلا تنهایی و

نبود همراه و دوری از خانواده بود و حس بهتری

داشتی و گویی به خدا نزدیک تر هستی. اینکه میگویم

اینچنین بود به این جهت است که بقیه هم با من موافق

بودند و آنها هم در مورد نمازشان چنین میگفتند.

خاطرات سربازی قسمت ۱۰۶ خوابیدن در نمازخانه

وقتی آمدیم در نمازخانه خوابیدیم کنار هم دیگر و وسایلمان هم

در پشت سرمان یا زیر سرمان بود. یک فضای نه یا شاید هم ده

متری بود با یک پنکه سقفی. خوابیدن در نمازخانه را تا آخر به

همراه داشتم و دوست نداشتم در خوابگاه سربازان بخوابم که البته

چند باری خوابیدم ولی باز هم بیشتر در نمازخانه میخوابیدم. آنجا

را خیلی خوش داشتم به جهت خلوت بودن و دنج بودن و عدم سر

و صدای زیادی و همچنینن سر و کله نزدن با بقیه سربازان.

خاطرات سربازی قسمت ۱۰۵ پست دادن و مطالعه و دیگر هیچ!

در روزهای بعد ما را به عنوان پست دادن در پشت

بام یکی یکی می فرستادند. دو ساعت پست و چهار

ساعت استراحت. در مدت چهار ساعتی که پایین

بودیم و در نمازخانه بودیم، کتاب های آنجا را

مطالعه میکردیم که خیلی با لذت بود. با اینکه کتاب

های زیادی نداشت و موضوعات کتاب ها هم کم بود

و بیشتر مذهبی بودند ما آنها را مطالعه میکردیم

البته من خودم هم از کتاب های مذهبی بدم نمی آمد

و قبلا هم آنها را مطالعه میکردم که در آنجا این کتاب

ها را مطالعه میکردیم و بعد پست می دادیم که کار

بسیار لذت بخشی بود و دوست داشتیم تا آخر

سربازی کارمان همین باشد.

خاطرات سربازی قسمت ۱۰۴ اولین پست شبانه در پاسگاه

برای پست دادن در همان شب به سراغمان آمدند و من و یکی از بچه

های مشهد باهم شدیم چون اولین بارمان بود پست هایمان دو نفری

بود و دو نفری بالای پشت بام پاسگاه رفتیم. در آنجا یک تلسکوپ بود

که دیدش خیلی قوی بود و میتوانستی ماه را به خوبی در آن ببینی.

در آنجا جهت ها را به ما نشان دادند که یکی جهت گروهان، یکی جهت

کمین ها یکی هم جهت پاسگاه رسالت و یکی هم پاکستان. پاسگاه ما

درست در مقابل پاسگاه پاکستان بود که البته از قراین در آنجا هنوز

برقی در کار نبود. اینکه جهت ها را به ما آموزش دادند به این خاطر

بود که اگر ماشین یا فردی را دیدیدم و یا مورد مشکوکی بود و

خواستیم به پایین اطلاع بدهیم به صورت بیان جهت آن را ایراد کنیم.

مثلا اگر ماشینی به طرف پاسگاه می آمد و مثلا از سمت گروهان بود

باید سریع بگوییم سیار روبرو از سمت گروهان که البته بیشتر هم به

همین صورت بود و اعلام ما به خاطر ماشین بود این به این خاطر

است که اگر ماشینی مثلا از سمت گروهان حرکت کند با بی سیم اعلام

میکنند که ماشینی به سمت شما حرکت کرد که البته این هم به صورت

کد بندی و با رمز است که در بی سیم اعلام میشود سپس پاسگاه

گوش به زنگ است که وقتی اتوموبیلی دید اعلام کند که احیانا در

بین راه اتفاقی برای ماشین یا سرنشینانش نیفتد و این به نوعی تامین

بود که البته علل دیگر هم دارد. در کل به این صورت بود.

بالاترین علت روزه گرفتن

در مورد اینکه چرا باید روزه بگیریم علت ها و حکمت هایی

بیان شده و بیان خواهد شد اما بالاترین علت و حکمت

برای روزه گرفتن، خواست خدای متعال بودن است.

حکمتی بالاتر از دستور خدا بودن روزه نیست و اگر

بخواهیم عقلانی صحبت کنیم میتوان گفت خالق عقل و هر

چیز دیگر که خالق آن خدای متعال است دستور به این کار

داده و اگر فردی بخواهد از این امر نافرمانی کند باید از او

بپرسیم که بالاتر از خدای متعال و خالق عقل چه چیزی

وجود دارد که ما از او پیروی کنیم؟! مطمئنا جوابی

نمیشنوید.

سایت ایکس شبهه

اگر دنبال سایتی هستید که هم شبهات و سوالات دینی و

سیاسیتون رو جواب بده و هم به نوعی شناختن و جواب دادن

به شبهات رو آموزش بده، سایت ایکس شبهه رو به شما پیشنهاد

میدم. برای اینکه منظورم رو بهتر متوجه بشید، پیشنهاد میدم یه

سری به این سایت و پاسخ هایی که داده بزنید.

آدرس سایت ایکس شبهه:

https://www.x-shobhe.com/

خاطرات سربازی قسمت ۱۰۳ فرمانده عملی!

وقتی به پاسگاه رسیدیم به دنبال فرمانده پاسگاه بودم که بایستی درجه اش از بقیه بیشتر بود. البته با تعریفی که فرمانده گروهان از او کرده بود به دنبال تیپ و قیافه ای که در ذهن داشتم میگشم تا آن را بر او تطبیق کنم اما وقتی فرمانده را دیدم یا بهتر است بگوییم به ما معرفی شد، یک فرد کوتاه قد با پوستی سبزه و لاغر و کمری خمیده که انگار قوز دارد که این نیز شاید به خاطر لاغریش بود، و یک سبیل کوچک و سیگاری به دست با پک زدن هایی سریع! با دیدن این شکل و شمایل آنچه در ذهن داشتیم به یک باره فرو ریخت و امید اندکی که هم داشتیم نابود شد. یادم هست در نماز خانه که رفتیم برای استراحت وقتی تنها شدیم در حالی که همگی از بهت سکوت کرده بودیم، یکی از بچه ها که افسر بود و بچه استان فارس بود گفت: فرمانده رو دیدید؟ عملی بود! این چیزی بود که در ذهن ما داشت میگشت و او به زبان آورد. اما بعدها که بیشتر با او آشنا شدیم فهمیدیم فرد با سواد و باحالی است ولی قیافه اش غلط انداز است!

خاطرات سربازی قسمت ۱۰۲ قلعه هزار اردک!

وقتی به پاسگاه رسیدیم چون شب بود چراغ های پاسگاه از

دور روشن بود و پاسگاه بالای یک تپه ای بود یا بهتر است بگویم

بالای یک کوهی بود که اطرافش خالی از چیزی بود. همین جا

بگویم که در آنجا عوارض زمین به صورت رشته کوه هایی بود

که زیاد ارتفاع نداشتند که بعدها متوجه شدم به این کوه ها کوه

های مینیاتوری یا کوه های مریخی میگویند. برای رفتن بالای آن

کوه، ماشین به صورت مارپیج حرکت میکرد که با این حال شیب

تندی داشت. شکل و شمایل پاسگاه بالای آن کوه و راه مارپیچ

آن، قلعه هزار اردک را در ذهن تداعی میکرد که نام دیگر پاسگاه

نیز همین نام بود البته در بین سربازان و کادر.

مسخره ای به نام آزادی بیان

شاید بگویید مگر آزادی بیان بد است که آن را مسخره میدانید؟ و یا با

لحنی تند تر بگویید که مسخره خودت هستی که آزادی بیان را مسخره

میکنی؟ و یا از این تند تر بگویی و یا بهتر است بگوییم فحش کش کنی

هر که به آزادی بیان از نظرت اهانتی صورت داد! اما اگر دقت کنی

میبینی اولین فردی که آزادی بیان را مورد حمله قرار داده خودت

هستی! میپرسی چرا؟ مگر فقط خودت در بیان آزاد هستی که دیگرانی

که حرفی میزنند را مورد ناسزا قرار میدهی؟ اگر آزادی بیان هست، پس

برای همه هست. و اگر آزادی بیان هست پس همین جمله -همه افراد در

بیان آزاد هستند- نیز اگر نقد شود نباید مورد حمله قرار گیرد و الا آزادی

بیان فقط یک شعاری بیش نیست همانند دموکراسی و دیگر نقل و نبات

هایی که برای گول زدن کودکان عرصه سیاست روی سر ملت های

رعیت صفت ریخته میشود.

خاطرات سربازی قسمت ۱۰۱ تهرانی بودن فرمانده پاسگاه!

یادم هست که فرمانده گروهان که البته سرپرستش بود به ما

گفت که فرمانده پاسگاه بچه تهرون هست و خودش هم

لیسانس داره و شما رو که دانشجو بوده اید و تحصیل کرده

هستین بهتر درک میکنه و از این صحبت ها که دقیق یادم

نمیاد. من توی ذهنم از بچه های تهرون که میشناختم یه تیپ

تهرونی متصور شدم که وقتی به پاسگاه میرسیم با یه

همچین تیپی روربرو میشیم. با این حرفها مقداری امیدوار

شدیم که توی این برهوت لا اقل یکی هست که به فکرمون

باشه و بتونیم باهاش هم صحبت بشیم و این جور رویاها!